Er is zoveel druk om snel een gezin te stichten, of in ieder geval een 'tijdlijn' te hebben, en die verwachting wordt nog zwaarder als vrienden van iemand kinderen krijgen of als familieleden het ter sprake brengen. Als je echt een kind wilt, is die druk er natuurlijk wel. Maar eerlijk gezegd zijn er zoveel redenen, vooral nu, waarom wachten volkomen logisch is. Zo duurt het langer om carrièrestabiliteit te bereiken, en carrièrewisselingen halverwege je leven kunnen ook flink in de weg staan. Bovendien is wonen duur. Oh, en vergeet niet dat het politieke en economische klimaat de helft van de tijd onstabiel aanvoelt.
Bovendien is mentale gezondheid belangrijker dan ooit. Het leven is gewoon niet meer zo simpel als vroeger, en een baby in een toch al schaarse levensfase persen loopt nooit goed af. Dus ja, het is volkomen normaal om je verscheurd te voelen. Het is normaal om te denken: "Oké, misschien ooit," maar om op dit moment niet die kleine vonk van bereidheid te voelen.
Dat betekent niet dat iemand onvoorbereid of onverantwoordelijk is. Het betekent alleen dat het leven ingewikkeld is en dat mensen hun eigen tempo mogen bepalen.
Je verlangt nog steeds naar stabiliteit
Er is een moment waarop iemand wil dat de dingen rustiger aanvoelen voordat er een kind bij komt. Wat natuurlijk volkomen logisch is. Bijvoorbeeld minder stress op het werk, meer spaargeld, verhuizen naar een grotere woning, en tja, gewoon even geen verantwoordelijkheden. Als iemand nog steeds stabiliteit boven alles verlangt, is dat meestal een vrij duidelijk teken dat de timing nog niet goed is. Dat is niet erg. Het is eigenlijk heel zelfbewust, wat goed is, want met een baby kun je het behoorlijk druk krijgen.
Levensdoelen zijn nog niet bereikt
Sommige stellen willen nog steeds reizen, verhuizen, van carrière veranderen, een diploma halen of een grote kans grijpen voordat de babyfase begint of doorgaat. Eerlijk gezegd is dat heel slim, en als je dat vervulde gevoel eenmaal hebt, dan is dat een vrij duidelijke indicatie dat je er klaar voor bent. Het is fijn om je gewoon op jezelf te concentreren en jezelf de kans te geven om kansen te grijpen voordat er een kind in beeld is, want er is altijd een kans dat er iets gebeurt waardoor je die kansen later niet meer krijgt.
Maar natuurlijk is er altijd de angst voor de biologische klok of zelfs voor gezondheidsproblemen die zich voordoen, en dus kan sociaal bevriezen in ieder geval die stressfactor wegnemen, zodat je nog steeds het leven kunt leiden dat je wilt, totdat jij en je partner er eindelijk klaar voor zijn. Je zult weten wanneer het zover is, en dat gevoel van voldoening komt weer terug.
Hoe is uw relatie met uw partner?
Kinderen, ongeacht hun leeftijd, zullen een relatie nooit repareren; ze stellen die juist op de proef (nou ja, niet per se zijzelf, maar de situatie rondom ouderschap en de samenwerking daarin). Het is volkomen normaal dat stellen fases doormaken waarin de communicatie stroef verloopt, de band wat minder sterk is of de romantiek door stress naar de achtergrond is verdwenen.
Met een gezin krijgen jullie allebei te maken met uitdagingen, worden jullie tot het uiterste belast en zullen er hiaten ontstaan. Kunnen jullie daar allebei mee omgaan? Kunnen jullie samen problemen aanpakken zonder elkaar de schuld te geven? En, nog belangrijker, kun je erop vertrouwen dat je partner een goede ouder is? Kun je erop vertrouwen dat hij of zij de goede ouder is die jullie toekomstige kind verdient, zelfs als jullie uit elkaar zouden gaan?
