Klussen met kinderen klinkt heel leuk als je het je voorstelt, maar het wordt al snel heel realistisch als iemand het potlood niet kan vinden, iemand anders vraagt of het "maar vijf minuten duurt", en er staat een kind vol zelfvertrouwen voor een klus die het nog nooit eerder heeft gedaan. Het is schattig, maar tegelijkertijd ook enorm stressvol. Natuurlijk zijn er bij klussen meer dan genoeg obstakels , maar het grootste probleem met je kind is om het zover te krijgen dat het het serieus neemt in plaats van het als speeltijd te zien.
Steeds minder kinderen leren klussen, dus als je ze daarbij helpt en het ze laat zien, geef je ze echt een voorsprong. Het is een van die opvoedingsvaardigheden die tegenwoordig zelden meer worden doorgegeven. Maar desondanks is het meestal de moeite waard, want kinderen vinden het geweldig om betrokken te zijn bij iets dat echt aanvoelt. Het levert mooie herinneringen op en ze leren ervan. Maar wat kunnen ze er zelf van leren door een helpende hand te bieden?
Ze leren dat niet alles direct gebeurt.
En dit is waarschijnlijk een van de belangrijkste dingen die kinderen leren van doe-het-zelfprojecten, omdat het moderne leven zo ontzettend snel gaat. Denk er eens over na: tik op het scherm en je krijgt het antwoord. Druk op de knop en je krijgt de show te zien. Vraag om iets en verwacht dat het bijna meteen verschijnt. Je snapt het wel, maar bij doe-het-zelfprojecten werkt het anders. Het duurt veel langer.
Want eerst moet er iets opgemeten worden, dan gecontroleerd, dan uitgelijnd, en waarschijnlijk nog een keer gecontroleerd, omdat iemand de eerste keer duidelijk iets te zelfverzekerd was. Het kost tijd, maar ze wennen eraan dat er bij dit alles geen onmiddellijke bevrediging is.
Ze leren dat instructies niet genegeerd kunnen worden.
Tja, genegeerd worden, en soms kun je gewoon niet improviseren. Als je bijvoorbeeld schroeven met een platte kop nodig hebt , dan heb je die specifiek nodig en werkt er geen alternatief. Een willekeurig type schroef gebruiken werkt ook niet, of spijkers. Volwassenen maken zich er ook schuldig aan, maar als je het als kind leert, blijft het beter hangen: je kunt de instructies niet negeren en je kunt niet zomaar improviseren als je wilt dat het goed uitpakt.
Dat is wat het laat beklijven. Het is geen abstract idee over beter luisteren of meer aandacht besteden. Het is recht voor hun neus. Als het meten gehaast gebeurt, komt het onderdeel verkeerd te liggen. Als de verkeerde onderdelen worden overhandigd, vertraagt de voortgang. Als de stappen door elkaar worden gehaald, wordt het werk een stuk rommeliger. Natuurlijk leren ze dit tot op zekere hoogte op school, maar thuis kunnen ze hun fouten pas echt zien als je het samen met hen doet.
Ze krijgen het gevoel dat ze echt nuttig zijn.
Dat is natuurlijk het mooiste van alles! Kinderen stralen echt als ze het gevoel hebben dat ze er echt toe doen, en het is nog beter als ze niet alleen dingen vasthouden, maar ook echt zelf de handen uit de mouwen steken, net als jij. Het kan echt enorm veel voor hun zelfvertrouwen betekenen, absoluut! En het is fijn om te weten dat die trots anders voelt dan vage complimenten, omdat het verbonden is aan iets concreets, iets tastbaars dat hen herinnert aan hun harde werk.